22 maart 2016: “De dag dat ik mijn geloof in de mensheid even verloor.”

Woensdagochtend 23 maart 2016: 8u ’s morgens. Ik loop over straat. Ik passeer tientallen schoolkinderen, op de fiets en te voet, met veel te zware schooltassen.  Een moeder geeft haar peuter een kus op het hoofd terwijl ze door diens haren streelt. De lucht is grijs. Een gewone woensdagochtend, en toch zo ongewoon. Want die woensdag was de dag na die dinsdag. Die dinsdag dat alle Belgen, en daarbij ook de Westerse wereld, in hun hart getroffen werden.

24u eerder, 8.15u. Mijn wekker loopt af. Nietsvermoedend kijk ik op mijn smartphone, als dagelijkse ochtendroutine, naar de nieuwspagina’s. Allen koppen ze hetzelfde: “Twee explosies in luchthaven Zaventem.” Ik open één van de artikels en het telt niet meer dan één alinea met een korte weergave van de feiten die eindigt op: “Later meer”. Ik hoop gewoon dat het niet is  wat iedereen al lang vreest.

Een uur later kom ik op school aan, het is al het gespreksonderwerp van de dag nog voor die goed en wel begonnen is. Een paar klasgenoten wilden naar Brussel trekken voor hun eindwerk, maar overwegen het af te blazen. “Er is nog een explosie geweest, in de metro.”

Mijn maag krimpt samen. Nee, dit mag niet. Dit kan niet. Ik open opnieuw mijn smartphone: “Terreur, IS, bomaanslag,…” het zijn allemaal termen die me in een recordtempo naar het hoofd worden gesmeten. Ik word niet bang…. Ik word kwaad, verschrikkelijk kwaad.

Mijn eerste reactie is iets wat ik nog nooit eerder voelde en ik wil naar mijn vriend, mijn familie… ik wil een knuffel… een “Het komt allemaal goed”. Ik heb nood aan liefde, want op dat moment voel ik het even niet meer. Ik wil weer weten waarom ik leef. Wat over en weer gesms met de vriend. “Het is serieus in Brussel”.  De livestream op televisie start… De beelden zijn nog erger dan ik me kon indenken. De ravage die ik daar zie lijkt zo ver weg, maar in werkelijkheid is ze zo dichtbij. 19km…

Ik zit op een hogeschool, op de campus van journalistiek. De radio, de tv en het internet staan non-stop aan en overal zie ik dezelfde gruwelijke beelden en hoor ik de verschrikkelijke feiten. Ik ben amper in staat om te werken. De mens en journalist in mij is naarstig op zoek naar informatie. De hele dag lang slaag ik erin mijn werk te doen met op de achtergrond, non-stop de televisie aan. Ik kan het voor mezelf niet maken iets te missen, dus ik blijf non-stop luisteren, tussen het werk door.

De hele dag door staat mijn FB niet stil. En steeds meer zie ik niet alleen de nieuwsbeelden, maar lees ik ook dat mensen die ik ken op de één of andere manier betrokken geraken bij de aanslag. Een kennis van me werd opgeroepen met het B-Fast team omdat het rampenplan van kracht was. Een held, in mijn ogen. Hij mankeert niks, maar was zwaar onder de indruk. Mijn buurman en neef werken in Brussel en zaten een ganse dag vast. Beiden zijn, veel later dan anders, maar ongedeerd thuis geraakt. Een vriend van me zou naar Lyon reizen en zat midden in de lockdown. Hij is half Brussel doorgewandeld richting autostrade om daar weer naar huis te liften. Ongedeerd.

En dan kwam het in mij op, er was een familielid van me dat op de luchthaven werkte, als check-in agent! Hij was in de vertrekhal aan het werk op het moment van de aanslagen. Pas ’s avonds kregen we nieuws: ongedeerd. Godzijdank!

Je denkt altijd dat die dingen in het Midden-Oosten gebeuren, en als ze toch in Europa gebeuren, dan toch zeker niet in België. Hoewel, stiekem weet je beter. We zijn geen versterkte burcht en Brussel was al langer een doelwit en het spande er al eerder om. Maar toch… Ergens stel je je altijd gerust, dit overkomt mij niet. En dan plots, op een doodnormale dinsdag, gebeurt het toch.

Ik weet het, mijn verhaal is minder heroïsch, minder dramatisch dan de mensen die wel in Brussel waren. Maar het toont wel aan dat elke Belgische burger, waar die ook was op dinsdag 22 maart, slachtoffer was van de aanslagen. Heel het land was in shock.

Mijn medeleven gaat uit naar alle getroffen families, dat hun gewonden snel mogen genezen en dat de overledenen nooit vergeten worden en voor altijd een plaatsje in ons hart krijgen. Ik verloor op één dag mijn vertrouwen in de mensheid,  maar ik ging diezelfde dag ook meer geloven in de liefde.

Stop nooit met ‘houden van’. Houden van de kleine dingen, de grote dingen, maar vooral, van elkaar. Dat we hier als gemeenschap sterker mogen uitkomen.

Advertenties

2 thoughts on “22 maart 2016: “De dag dat ik mijn geloof in de mensheid even verloor.”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s